ر وزی که باده فشان زکوی ماگذری            بنگر  ز ترحم بر دل  ما هم  نظری

 

شمع  و یرانه ایم و دوراز پروانه ایم         به امیدی سوختیم که یابیم مشتری

 

نیست امیدی عمر ما به  سررسید            بس که ما درپیت وتوازما بی خبری   

 

گدای  عشقیم  و  محتاج  لطف  تو           لیک تو هردم بی عشق ما درسفری

 

نیست  رمقی  بر جا ن  وچنگ ما               گر به  تیغ برا ن  سینه  ما  شر ری

 

گر  چه   با  ما  سر  یا ری  ندا ری                 لیک از جا نبت  نیست مارا ضرری

 

گر به  حال  زارم  تو باشی  طبیب               بیا ر ا یم  ز تیر  مژ گا نت  لشکری

  

بها ی  نا ز  تو  جا ن  با شد عزیز         ای که درنظرم شیرین ترازهرشکری                                                       

 

شعر از : خودم