افسانه دل

افسا نه دل گر با چشم دل  روی  به  میخانه  دل                           بینی ازسوز می دوصد دیوا نه  دل یکی می  به  لب  و یکی  لب  به   پیاله                         پر کنند هر دو جام  ا ز  پیما نه دل

شا د یها   کنند  و  شو ر هاآ فر ینند

                        به دورازرنگ غم د رنها نخانه  دل

 بذر امید گیر ند و  در دل  بکا ر ند

                         باز رونقی بخشند برین ویرا نه دل

من که کشیدم محنت تلخ هجرا ن را

                           بپرا نم به و صال  یار پروا نه دل

سهیمش  سازم  باز د ر شرب  می

                         بسر ا یم ا ز گل رخش ا فسانه دل

شا د ش  سا زم  و تا رش  نوا زم

                         شعری ا زطپید نهای مشتا قانه دل

                                                          شعراز:خودم    

         

/ 0 نظر / 2 بازدید