خیام

گر می نــخوری طعنــــه مزن مستــــانرا       

بنیــــاد مـــکن تــــو حیــــله و دستـــانـــرا

تو غــــره بدان مشو که مـی میـــنخوری        

صــــد لقمه خوری که مــی غلام‌ ست آنـرا

 

اکنـــــون کـــه گل سعادتت پربــــار است          

دست تــــو ز جــــام می چـرا بیـــکار است

می‌خــــور که زمانه دشمنی غـــدار است        

دریــافتـــــن روز چنــیـــــن دشــــوار است

 

ای آمــــده از عالـــــم روحانــــی تــــفت          

حیران شده در پنج و چهار و شش و هفت

می نــــوش ندانـــــی ز کجـــــا آمـــده‌ای        

خوش باش نـــدانی بکجــــا خـواهــی رفت

 

چون لاله به نــــوروز قدح گیـــر بـدست          

با لاله‌رخی اگـــر تـــــو را فــــرصت هست

می نوش به خرمی که ایــــن چـرخ کهن          

ناگاه تــــو را چـــــو خاک گردانــــــد پست

 

دریـــاب که از روح جــــــدا خواهی رفت        

در پـــرده اســرار فنـــــــا خواهــــــی رفت

می نــــوش نـــــدانی از کجـا آمـــــده‌ای          

خوش باش نــدانی بـه کجـا خــواهــی رفت

 

 گویند کسان بهشت با حــور خوش است          

من میـگویم که آب انــــگور خـــوش است

این نقد بگیر و دست از آن نسیـــه بـدار          

کاواز دهل شنیـــــدن از دور خـــوش است

 

من هیچ ندانـــم که مرا آنـــکه سـرشت            

از اهــــــل بهشت کرد یــــــــا دوزخ زشت

جامی و بتــــی و بربطی بــــر لب کشت            

این هر سه مرا نقد و تـرا نسیـــــه بـهشت

 

ایـن قافلــــــه عمــــر عجب میــــــگـذرد            

دریــــاب دمـــــی که با طرب میـــــــگذرد

ساقی غــــم فردای حریـفان چه خــوری           

پیــــش آر پیـــــــاله را که شب میـــــگذرد

                                                                     خیام

/ 0 نظر / 4 بازدید